|
BİR GÜL
Bir
parça İstanbul, bir nefes sigara, bir vapur ve bir gül
Evet, bir gül ki sarp bir kayalıkta
Tırmandığımı zannettiğim ama tırmanamadığım
Ulaşmaya çalıştıkça uzaklaştığım
Bir gül, evet gün o gül ile güzeldi
Sabah onunla doğar, akşam onunla batardı güneş
Güneşi seyretmek için ben hep ordaydım ama o hiç gelmedi
Dalıp gidiyorum şimdi karanlıklara
Gecenin karanlığını aydınlatıyor sokak lambaları
Bir evin camından süzülen bir ışık, bir araba farı
Ama gönlüme ışık veren bu gül de solduktan sonra
Kucaklayın beni, sarın beni karanlıklar
Sarın ki bir tek ışık bile yanmasın
Desteksiz ruhumda taş taş üstünde kalmasın
Bir umut, bir ışık yanmak istiyor
Acaba döner mi geri, anlar mı beni o gül?
Karanlığı dağıtmak, karamsarlık çemberini kırmak istiyor
Ama ne bir avuntu, ne bir ümit bıraktı o gül
Yalnız bırakın şimdi beni dostlar, güneş batıyor
Batan güneşten geriye kalan yadigar
Bir parça İstanbul, bir nefes sigara, bir vapur ve bir gül
Barbaros Bostan
|
|
